شان همراه آموزشی کتاب های درسی سازمان پژوهش

شان: همراه آموزشی کتاب های درسی سازمان پژوهش توزیع کتاب درسی وزارت آموزش و پرورش تقویت خلاقیت دانش آموزان

گت بلاگز اخبار اجتماعی برق که نگرفتند هیچ، آب آشامیدنی را هم زهر کردند ، میلیارد تومان خرج کردند که از زباله برق تولید کنند

«تمام فرزند های اینجا مریض هستند.» همین یک جمله اش کافی است تا دل آدم بلرزد. زن این را میگوید و به دختر فرزند 5-6 ساله که کنارش ایستاده، اشاره میکند: «شبها از س

برق که نگرفتند هیچ، آب آشامیدنی را هم زهر کردند ، میلیارد تومان خرج کردند که از زباله برق تولید کنند

میلیارد تومان خرج کردند که از زباله برق تولید کنند/ برق که نگرفتند هیچ، آب آشامیدنی را هم زهر کردند

عبارات مهم : ایران

«تمام فرزند های اینجا مریض هستند.» همین یک جمله اش کافی است تا دل آدم بلرزد. زن این را میگوید و به دختر فرزند 5-6 ساله که کنارش ایستاده، اشاره میکند: «شبها از سرفه خوابش نمیبرد. آنقدر سرفه میکند که اوج میآورد. هرچه دکتر برده ام، گفته به خاطر محیط زندگیتان است.»

اینجا بیابانهای اطراف زندان «گوانتانامو» یا «آلکاتراس» نیست. عبداله آباد و مهدی آباد پایتخت کشور عزیزمان ایران است در نزدیکی سایت دفن زباله کهریزک که با گیت ها و نیروهای بیسیم به دست بسیاری محافظت میشود. وارد شدن به سایت غیر ممکن است ولی بوی دریاچه شیرابه و تعفنی که در محیط اطراف نشت میکند، بدون هماهنگی محافظان وارد محدوده زندگی ساکنان اطراف میشود.

برق که نگرفتند هیچ، آب آشامیدنی را هم زهر کردند ، میلیارد تومان خرج کردند که از زباله برق تولید کنند

به گزارش کشور عزیزمان ایران ، عبداله آباد (به قول محلیها عبدلآباد کهریزک) و مهدی آباد با فاصله کمی از هم قرار گرفتهاند و کمترین فاصله را با سایت دفن زباله دارند؛ کمترین فاصله ای که منطقه مسکونی با این سایت میتواند داشته باشد؛ نرسیده به ورودی سایت، همان جا که کامیونها پی در پی وارد میشوند و بوی ناشی از عبور و مرورشان را حتی از فاصله دور میشود حس کرد.

«بعدازظهرها بو شدید میشود. شبها هم که باد میزند، اصلاً نمیشود تحمل کرد. در هر خانهای را بزنید، میبینید که بچهها مریض هستند؛ بیشترش پرسشها تنفسی. بیماریهای پوستی هم هست.»

«تمام فرزند های اینجا مریض هستند.» همین یک جمله اش کافی است تا دل آدم بلرزد. زن این را میگوید و به دختر فرزند 5-6 ساله که کنارش ایستاده، اشاره میکند: «شبها از س

خانم احمدی 12 سال است در عبداله آباد ساکن هست. بارها و بارها شنیده که میخواهند مرکز دفن زباله را به جای دیگری انتقال یافته کنند. خیلی اعتراض کرده اند ولی هیچ نتیجه ای نگرفته اند. زهرا پناهی هم از 30 سال پیش تا به حال در منطقه ساکن هست. میگوید: «اینجا آنقدر به خاطر دفن زباله مسئله داریم که نمیدانیم کدامش را بگوییم. بوی بد و مگس که هر لحظه هست. شبها بوی یک جور گاز در هوا حس میکنیم. چشمهایمان میسوزد و دائم سرفه میکنیم. نوه خودم را از اول سال 10بار زیاد دکتر بردهاند. خون توی خلط سینه دارد. گفتهاند به خاطر آلودگی هست. وضع آدم بزرگها هم خوب نیست ولی بچهها حساسترند. رنگ و روی بچههای اینجا را ببینید، خودتان میفهمید.»

حوالی ظهر است و بوی تندی در فضا به مشام میرسد. میگویند از همین وقتها شروع میشود. سرما و گرما هم ندارد ولی هنگامی که هوا گرم هست، بو شدیدتر میشود. کولر را روشن میکنند، بدتر هم میشود. قدمت منطقه زیاد هست. عباس پناهی از قدیمیهای عبداله آباد است.

خانواده اش از 200 سال پیش در منطقه ساکن بوده اند. میگوید از هنگامی که سایت دفن زباله را اینجا ساخته اند، مردم منطقه دیگر خوشی ندیده اند. همه اش آزار بوده. باد، بوی زباله را میآورد. شیرابه اش هم تا اینجا میرسد. کل آبهای زیرزمینی منطقه آلوده شده. این را از خودم نمیگویم. خودمان همین جا چاه آب زدیم و آمدند آبش را آزمایش کردند گفتند آلوده هست. فقط باید کلر زیاد به آن زد. معلوم است که این آب جهت کشاورزی بد است ولی با همین آبهای آلوده در این منطقه کشاورزی هم میکنند. سبزی و صیفیجات میکارند. چند سال پیش چند خبرنگار آمدند جهت دیدار دریاچه شیرابه ولی راهشان نداده بودند. من خودم از یک راه دیگر بردمشان آن طرفش را ببینند ولی حالا آن راه را هم مسدود کردهاند.»

برق که نگرفتند هیچ، آب آشامیدنی را هم زهر کردند ، میلیارد تومان خرج کردند که از زباله برق تولید کنند

عکسهای هوایی از دریاچه شیرابه آراد کوه سایت کهریزک، نشان میدهد دریاچه هنوز کاملاً خشک نشده و اثرات آن باقی هست؛ دریاچه ای که از آن با عنوان بحران زیست محیطی بیخ گوش پایتخت یاد میکنند. دفن میلیاردها تن پسماند طی مدت 50 سال، حاصلاش دریاچه ای است با 350 هزار مترمکعب مساحت و 2 متر عمق. این همان سایتی است که به عنوان مدرنترین سایت زباله تبلیغ میشود؛ سایتی که نه دریاچه شیرابه ندارد که هیچ بلکه از آن برق هم تولید میشود.

بهمن ماه سال 91 بود که تصفیه منزل شیرابه مجتمع دفع و مدیریت پسماند آرادکوه کهریزک به صورت آزمایشی به بهرهبرداری رسید و مجتبی عبداللهی، معاون خدمات شهری شهردار پایتخت کشور عزیزمان ایران در مراسم افتتاح آن اعلام کرد شیرابه حاصل از دفن غیر بهداشتی زباله که مربوط به نیم قرن پیش هست، با افتتاح این تصفیهخانه ظرف 18 تا 24 ماه تصفیه خواهد شد. عبداللهی، تنها حلقه باقی مانده از این زنجیره را زباله سوز کهریزک بیان کرد که به گفته او ظرفیت تولید سه مگاوات برق را دارد که این میزان قابل زیاد کردن به 5 مگاوات است.

«تمام فرزند های اینجا مریض هستند.» همین یک جمله اش کافی است تا دل آدم بلرزد. زن این را میگوید و به دختر فرزند 5-6 ساله که کنارش ایستاده، اشاره میکند: «شبها از س

حالا ولی با گذشت 5 سال، شواهد چیز دیگری را نشان میدهند. محمد حقانی، مدیر کمیته خدمات شهری شورای شهر پایتخت کشور عزیزمان ایران در گفت وگو با «ایران» میگوید: «دریاچه را خشک کرده اند ولی با توزیع در سایر سطوح و اینکه شیرابه ها را هوادهی کرده یا روی زباله ها پمپاژ کردهاند که هیچ کدام از این روشها علمی و کاربردی نیست. به همین علت هم کارخانه تصفیه شیرابه که آن را با هزینه 30 میلیارد تومان ایجاد کرده اند، هیچ بازدهی نداشته و هزینه بیحاصل بوده هست. الان هم خیلی راحت عنوان میکنند که پایلوت و آزمایشی بوده! پایلوت آن هم با این همه هزینه آخر؟!! ممکن است بخشی از شیرابه ها تبخیر شود ولی اثر آن در نفوذ به آبهای زیرزمینی را نمیتوان نادیده گرفت. شیرابه اثرات مخربی روی محیط زیست باقی میگذارد و تأثیر منفی بر سلامت مردم دارد.»

حقانی ادامه میدهد: «بوی بد سایت دفن زباله بخصوص در تابستان و شبها در مسیر ورودی فرودگاه امام (ره) استشمام میشود و علاوه بر اینکه این بو مزاحم مردم منطقه هست، جهت ورود میهمانان داخلی و خارجی هم شکل بدی دارد. علتش هم تخمیر زبالههاست و گازهای مختلفی که از آن متصاعد میشود. مسئله این است که هنوز به نتیجه نرسیدهایم که زبالهها را باید بسوزانیم یا با توجه به خشک بودن کشور و فقیر بودن خاک از آن جهت تولید کمپوست استفاده کنیم.

برق که نگرفتند هیچ، آب آشامیدنی را هم زهر کردند ، میلیارد تومان خرج کردند که از زباله برق تولید کنند

اما مسأله مهم ما در حال حاضر تفکیک زباله از مبدأ است که گرچه آمار و ارقامی در مورد آن اعلام میشود ولی در واقع شاید چیزی حدود 2تا 3 درصد زبالهها از مبدأ تفکیک میشوند.» ولی نیروگاه تولید برق مرکز دفن زباله که حقانی فعالیت آن را هم ناکارآمد میداند چراکه دستگاه هاضم موجود در کهریزک که تکنولوژی تولید برق از زباله است و گازهای اتان و متان را به نیروی برق تبدیل میکند، هنوز کاربردی نداشته و آمار و ارقامی که اعلام میشود، واقعی نیست. مسئله هم این است که شهرداری نمیخواهد این کار را به بخش شخصی واگذار کند و خودش میخواهد صفر تا صد آن را اداره کند.»

حقانی پیش از این و درست یک سال بعد از افتتاح تصفیه منزل شیرابه نیز هشدار داده بود که با توجه به اوضاع کهریزک و دریاچه بزرگ شیرابه که روی هم تلنبار شده، حتی دیگر گاز مفیدی نیز از آن متصاعد نمیشود و این کار بیهوده است.

2 سال بعد از آن در اردیبهشت 94 حقانی مجدداً اعلام کرد که تصفیه آب شیرابه زبالهها در کهریزک، به علت ناهماهنگی تکنولوژی تعبیه شده، ناکارآمد است و شیرابههای این کارخانه بلااستفاده مانده هست. او تأکید کرده بود که خشک کردن دریاچه شیرابه مسئله را حل نمیکند بلکه با تجهیز سیستمهای دفع مواد زباله در جهت حفظ محیط زیست، میتوان قبل از ورود زبالهها به محل جمعآوری، معضل دریاچه شیرابه را از بین برد.

رحمتالله حافظی، مدیر کمیسیون سلامت، محیط زیست و خدمات شهری شورای شهر پایتخت کشور عزیزمان ایران نیز اردیبهشت ماه سال گذشته اعلام کرد که نقطه ضعفی در سیستم تصفیه شیرابه و همچنین تأسیساتی که جهت این کار ایجاد شده است وجود دارد و این سیستم نمیتواند انشعابها را تصفیه کند به همین علت شهرداری پایتخت کشور عزیزمان ایران از روشهای دیگری جهت خشک کردن دریاچه شیرابه استفاده میکند. تصفیهخانه شیرابه کهریزک قرار بود ظرف مدت 2 تا 3 سال پرونده آلودهترین سیال آشنا شده است روی زمین یعنی شیرابه را ببندد و پایتخت کشور عزیزمان ایران را از خطر آن در امان بدارد ولی اشتباه محاسباتی در طراحی آن، کارایی این سایت را به کل زیر سؤال برد.

سازمان پسماند شهرداری پایتخت کشور عزیزمان ایران ولی همچنان مدعی است که تصفیهخانه ١٤هزار مترمکعبی شیرابه، قادر است شیرابهها را تصفیه کند و آب حاصل از آن را به مصرف مجموعه آرادکوه برساند. این درحالی است که عبداللهی، معاون خدمات شهری شهردار پایتخت کشور عزیزمان ایران سال 94 مدعی شده است بود که در آینده نزدیک چیزی به عنوان دریاچه شیرابه نخواهیم داشت و این دریاچه خشک خواهد شد، ضمن اینکه با تصفیهخانهای که ساخته شده است 90 درصد دریاچه شیرابه خشک و 10 درصد دیگر نیز نهایتاً تا اوایل سال آینده یعنی سال 95 خشک میشود. حالا یک سال از وعده خشک شدن کامل دریاچه شیرابه گذشته و آن طور که معلوم هست، شهرداری تنها تلاش کرده صورت مسأله را با توزیع شیرابه در سطوح دیگر پاک کند.

ورود به سایت دفن زباله کهریزک جهت ما غیرممکن است حتی پیش از آنکه بدانند خبرنگار کدام روزنامه هستیم و مجوز ورود داریم یا نه. نیروهای بیسیم به دست به کسی به نام حاج… اطلاع میدهند که یک پلاک غریبه در حال ورود به سایت هست. کمی بالاتر حاج… و یک نفر دیگر جلوی اتومبیل را میگیرند و به سمت دیگری هدایت میکنند. توضیح میدهیم که خبرنگاریم و میخواهیم گزارشی از فعالیت سایت و نحوه تولید برق و کمپوست آن بگیریم. نیازی به شنیدن جمله بعدی نیست، بیهیچ توضیحی باید برگردیم. چند روز پیش محمدمهدی تندگویان عضو شورای شهر تهران، در توئیتر خود نوشت: «شهرداری اسناد مربوط به تولید برق از زباله و کود کمپوست و میزان درآمد حاصل از آن را به شورای شهر اعلام نماید؛ این ۴سال است که درخواست ماست.»

بوی زباله، استشمام گاز، آب آلوده، هوایی که جهت نفس کشیدن مناسب نیست، تمام اینها حاصلش میشود بیماریهایی که علاجشان شاید به این راحتیها ممکن نباشد. آدم دلش از تماشای فرزند های مریض می لرزد.

واژه های کلیدی: ایران | زباله | دریاچه | دریاچه | کهریزک | اخبار اجتماعی

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs